İçeriğe geç
Naylon Kumanda

“Akşam erken gelirim”: 90’larda maaş günü

Video, Oynat’a basınca YouTube’dan yüklenir.

  • Yayın: 2 Kasım 2026
  • Süre: 9 dk 45 sn

Bizim evde ayın on beşi, takvimdeki bir çemberle başlardı. Babam sabah çıkarken hep aynı sözü verirdi: “Akşam erken gelirim.”

Ay sonu kahvaltısında dörde bölünen son peynir, bakkalın veresiye defteri, annemin resimli ev defteri, cebimde katlanmış istek listesi, pencerede bekleyiş, akşam çalan ev telefonu, kese kâğıtlarıyla gelen baba ve masaya konan zarf. Her yığınla defterde bir sütun kapanırdı. Herkesin bir listesi vardı; babamınkini ise kimse sormadı. 90’larda maaş günü, sabahtan geceye.

Senin evinde maaş günü nasıl geçerdi? Bu videoyu babana gönder.

YouTube'da izle

Bu bölümde

  1. O gece
  2. Sabah
  3. Bakkal defteri
  4. Ev defteri
  5. Baba gelmiyor
  6. Zarf
  7. Hesap kapanıyor
  8. Maaş sofrası
  9. Raftaki kavanoz
  10. Bugün
Hikâyenin metnini oku

O gece mutfak masası hiç toplanmadı.

Ortada açık bir zarf, yanında sıra sıra kese kâğıtları…

Kapının önündeki kutuyu ise bir tek annem biliyordu.

Her şey o sabah, takvimdeki bir çemberle başlamıştı.

Ay sonu sabahlarında kahvaltı sofrası biraz küçülürdü.

Peynirin son kalıbı, dört ince dilime bölünürdü.

Maaşa kadar idare edeceğiz.

Zeytinler bile sayılıydı. Herkese dörder tane.

Ağabeyim çekirdekleri dizer, beşincisini kimin yediğini sorardı.

Ben yedim. Hadi, çaylar soğuyor.

Ama o sabah mutfakta başka bir hava vardı.

Takvimde bir gün, annemin kalemiyle çember içine alınmıştı.

Ayın on beşi. Babamın maaş günü.

Bu çember her ay biraz daha kalınlaşıyor.

Kalın olsun ki kaçırmayalım.

Benim önlüğümün cebinde de katlanmış bir kâğıt vardı.

Üstüne bir bisiklet, bir top, bir de ansiklopedi fasikülü çizmiştim.

Yazıyla istemek kolaydı, resimle istemek daha ikna ediciydi.

Gelirken bir şey alma. Önce bakkalın defteri kapansın.

Tamam. Akşam erken gelirim.

Babam bu sözü her maaş günü verirdi.

Kapı kapandı. Ağabeyimle okula koştuk.

Saat ona doğru annem fileyi alır, bakkala inerdi.

Tezgâhta kalın, kareli bir defter dururdu: veresiye defteri.

Mahallenin yarısı o sayfalardaydı.

Günaydın abla. Ekmekler yeni çıktı.

Bir ekmek, bir şişe süt, bir de biraz şeker.

Deftere mi yazayım?

Yaz. Akşam kapatırız.

Bakkal amca sayfaları çevirir, bizim sayfayı bulurdu.

Ay sonunda bizim sayfa hep kalabalık olurdu.

Acelesi yok. Bugün bütün mahallenin günü.

Dönüşte kapının önünde komşu teyze olurdu. Elinde süpürge, gözü yolda.

Hayırlı sabahlar. Sizinki de bugün mü alıyor?

Bugün. Akşam erken gelirim dedi.

Hepsi öyle der. Bizimki de bugün.

Kolunun altındaki ne öyle?

Hiç. Ufak bir şey. Akşam kapatırız.

Kasaba kıyma söyledim. Akşama köfte.

Ben de söyledim. Bütün apartman köfte kokacak.

Apartmanın bütün mutfaklarında aynı gün çember içindeydi.

Öğleden sonra annem ev defterini açardı.

Her sütunun başında küçük bir resim vardı:

bir ev, bir ampul, bir damla, bir okul çantası.

En sonda da bakkalın tezgâhı. Annem rakamdan çok resme güvenirdi.

Kira burada. Elektrik… su… bakkal.

Kalemi her sütunda biraz durur, sonra yine yürürdü.

Okul… önlük, defter, bir de çantanın askısı.

Okuldan dönünce cebimdeki kâğıdı çıkardım.

Defterin yanına, sanki oraya aitmiş gibi, yavaşça ittim.

Bu ne bakalım?

Bakarız.

Bakarız’ın bizim evde çok anlamı vardı. Belki, sonra… ya da unut bunu.

Ağabeyim hemen kendi kâğıdını çıkardı: kocaman bir top.

Pazarlık başladı.

Top ikimizin olursa, bisiklet biraz bekleyebilirmiş.

Ben de fasikülü bana bırakırsa kaleye geçeceğimi söyledim.

Kalecilik, bizim sokakta en büyük fedakârlıktı.

Anlaştınız mı? O zaman önce okul.

Okul sütununa annem bir çanta daha çizdi. Pazarlık orada bitti.

Listeni sakla. Akşam babana gösterirsin.

Kâğıdı yeniden katladım. Akşam hiç bu kadar uzak olmamıştı.

Saat altıya yaklaşırken sofra çoktan kurulmuştu.

Çay demlenmiş, tabaklar ters çevrilmiş, ekmek dilimlenmişti.

Çocuklar, ellerinizi yıkayın. Babanız gelir şimdi.

Ağabeyimle pencereye yapıştık. Sokağın başı oradan görünürdü.

Babalar hep o köşeden dönerdi. Elleri dolu, adımları hızlı.

Karşı apartmanın babası geldi, köşedeki amca geldi.

Bizimki yoktu.

Gelir. Yol uzun, otobüs kalabalık.

Çay bir kez daha demlendi.

Ağabeyim saate o kadar sık baktı ki, saat bile sıkıldı.

Telefon tam o sırada çaldı.

Alo? Neredesin?

Bankadayım. Kuyruk kapıya kadar uzamış.

Maaşlar geç yatmış. Herkes burada bekliyor.

Acele etme. Çay demde, sofra kurulu.

Çocuklar ne yapıyor?

Pencereden yolu gözlüyorlar.

Ahizeyi annemin elinden kaptım.

Akşam erken gelirim demiştin, dedim.

Erken geleceğim kızım. Sadece biraz geç olacak.

Bunun nasıl olacağını yıllarca düşündüm.

Hadi kapat da sıranı kaçırma.

Kimse yemeğe başlamadı. Artık neyi beklediğimizi biliyorduk.

Saat sekizi geçiyordu ki anahtar kilitte döndü.

Geldim! Erken değil ama geldim.

Kollarında kese kâğıtları vardı. Kâğıt hışırtısı bütün evi doldurdu.

Birinden mandalina kokusu yayıldı, birinden sıcak simit.

Hani bir şey almayacaktın?

Mandalina sayılmaz. Simit hiç sayılmaz.

Kasaptan annemin söylediği kıyma, bir de ince, düz bir paket.

O paketi görür görmez tanıdım.

O paket, cebinde liste taşıyan birine. Ama önce yemek.

Önce elini yıka. Sonra masaya otur.

Babam iç cebinden bir zarf çıkardı ve masanın ortasına koydu.

Zarfın masaya konduğu an, evin en sessiz anıydı.

Zarfı annem açar, içindekileri dikkatle ayırırdı.

Bu kira.

Bu elektrik. Bu su.

Bu bakkalın.

Bu da okulun.

Her yığınla defterde bir sütun kapanırdı.

Annemin kalemi üstüne bir çizgi çekerdi.

Her çizgi, bir derdin bittiği yerdi.

Hepsi yerli yerinde mi?

Yerli yerinde. Bu ay da tamam.

Masada küçücük bir yığın kalırdı. O da bütün bir ayın nefesiydi.

Yemekten önce babamla bakkala indik. Hesap ertesi güne kalmazdı.

Hoş geldin. Çocuklar nasıl?

İyiler. Bizim sayfayı kapatalım.

Bakkal amca defteri açtı, bizim sayfayı buldu.

Sayfanın üstüne çapraz, kocaman bir çizgi çekti.

Koca bir ay, tek bir çizgiyle bitti.

Eksik olmayın.

Sen de eksik olma.

Çıkarken bakkal amca bana bir sakız uzattı.

Bu da bizden. Deftere yazmıyorum.

Sokak lambaları yanmıştı. Babamın elini sıkı sıkı tuttum.

O akşam sofrada köfte vardı. Maaş günü köftesi.

Afiyet olsun. Bu akşam köfteler bol.

Hani bir liste vardı? Bir bakalım.

Kâğıdı cebimden çıkardım, açıp babama uzattım.

Bisikleti biraz bekletelim.

Top… Ağabeyinle ortak. Kalesi senden.

Fasikül… İşte burada.

Ansiklopedimiz her maaş gününde bir fasikül büyürdü.

Paketi açtım. Kapağında rengârenk desenler vardı.

Bisiklet yoktu. Ama o gece dünyanın en zengin kızıydım.

Yağlı elle tutma, sayfalar lekelenir.

Fasikülü dizlerime koydum, köftemi tek elle yedim.

Herkes doydu. Herkes güldü.

Çaylar taze. Kim ister?

Ben. Bu akşam iki şekerli.

Kimsenin aklına gelmeyen tek bir şey vardı.

Gece herkes yatınca mutfakta tek bir ışık kaldı.

O ışığın altında annem, en üst raftaki kavanozu indirdi.

Aylardır içine bozukluk atıyormuş. Hiçbirimiz görmemiştik.

Defterin son sayfasında bir resim vardı: bir çift ayakkabı.

Paraları resmin yanına tek tek dizdi. Sonra o sütunu da kapattı.

Sabah komşuya ufak bir şey dediği paket, o gece açıldı.

Babamın ayakkabılarının burnu aylardır aşınmıştı. Bunu bir tek annem görmüştü.

Sabahın ilk ışığında kapının önünde bir kutu duruyordu.

Bu ne?

Herkesin bir listesi vardı. Seninkini ben tuttum.

Babam eğildi, kutuya baktı. Sonra uzun uzun anneme.

O sabah, ilk kez işe geç kaldı.

Maaş artık telefona sessizce düşüyor.

Ekranda küçük bir ışık yanıyor, hepsi bu.

Zarf yok, sofra yok, kese kâğıdı yok.

Ama mutfak takvimimde hâlâ bir gün çember içinde.

Kalın olsun ki kaçırmayayım. Bu da annemden kalma.

Baba, bugün ayın on beşi.

Biliyorum kızım. Annen sabahtan takvime çemberini çizdi.

Akşam erken gelirim.

Gel. Annen köfte yapıyor.

Kapımın önünde bir kutu duruyor. Bu sefer o liste bende.

Hikâyeler kurgudur. Çizimler ve müzik kanala özeldir. Yorumunu YouTube'da bekliyoruz: senin evde nasıldı?