İçeriğe geç
Naylon Kumanda

“Tavanın dibi kimin?”: 90’larda bir Pazar günü

Video, Oynat’a basınca YouTube’dan yüklenir.

  • Yayın: 24 Ekim 2026
  • Süre: 5 dk 8 sn

Bizim evde Pazar, takvimin kırmızı yaprağıyla başlardı. Ortada tek bir tava, herkesin elinde bir parça ekmek… ve o soru: Tavanın dibi kimin?

Fırından iki sıcak ekmek, gazetenin ortasındaki bulmaca, gıcırdayan pazar arabası, tam parladığında yağmurun başladığı araba ve Pazar akşamı büyükten küçüğe dizilen ayakkabılar. 90’larda bir Pazar günü, sabahtan geceye.

Bu Pazar kahvaltıya annenlere git. Tavanın dibi için kavga ettiğin kardeşine gönder.

YouTube'da izle

Bu bölümde

  1. Kırmızı yaprak
  2. Kahvaltı
  3. Pazar
  4. Araba
  5. Pazar akşamı
  6. Bugün
Hikâyenin metnini oku

Bizim evde Pazar, takvimin kırmızı yaprağıyla başlardı.

Sabah fırın kokusuyla açılır… akşam ayakkabı boyası kokusuyla kapanırdı.

Kareli muşamba serilir, tava ocakta cızırdardı.

Bütün ev kapının açılmasını beklerdi.

Babam fırından iki sıcak ekmek alırdı.

Eve gelene kadar birinin ucu kaybolurdu.

Fırından öyle çıktı.

Ortaya tek bir tava konurdu.

Tabak yok, çatal yok… herkesin elinde bir parça ekmek.

Sarısı patlamasın diye nefesimizi tutardık.

İlk ekmek sarıya batınca bütün eller hücuma kalkardı.

Babam gazetenin arkasında kaybolur, bize ortadaki bulmaca kalırdı.

Akşamüstü arabayla gezmeye çıkarız.

Bütün gün o cümleye göre geçerdi.

Asıl kavga sonda çıkardı: Tavanın dibi kimin?

Hakem hep babamdı.

Ben hep makas atardım… hep kaybettim.

Ağabeyim dibi ekmekle öyle bir silerdi ki… tava yıkanmış gibi parlardı.

Öğlen annemin pazar arabası çıkardı.

Tekerleği öyle gıcırdardı ki… bütün mahalle pazara gittiğimizi bilirdi.

Balkonlardan başlar uzanır, mahalle bizi pazara uğurlardı.

Gıcırtı pazar yerine bizden önce varırdı.

Abla, tatmadan alma!

Annem zaten tatmadan almazdı.

Önce koklar, sonra avucunda tartardı.

Bir domates, bir mandalina, iki zeytin… pazarın sonunda karnımız doyardı.

Eteğine asılıp ‘Daha bitmedi mi?’ diye sızlanırdım.

Ben her tezgâhta saati sorardım.

Akşamüstü bir türlü gelmezdi.

Dönüşte beni filelerin üstüne oturturlardı.

Kıpırdamak yasaktı.

Altımda domatesler vardı.

Gezmeden önce araba yıkanırdı.

Kova köpürür, sünger önce kaputa inerdi.

Babam onu bizden bile özenle yıkardı.

Daire daire ovardı; köpük kapılardan aşağı süzülürdü.

Yardım etmek isterdik.

Hortum elimize geçtiği an… en çok biz yıkanırdık.

Su her yöne fışkırır, kahkahalar sokağı doldururdu.

Camlar sabahki gazeteyle silinirdi.

Babama göre gazete en çok burada işe yarardı.

Cam gıcır gıcır ötmeden bırakmazdı.

Araba tam parladığında… her seferinde… yağmur başlardı.

Omuzlarımız aynı anda düşerdi.

Olsun. Yağmur temiz su.

O gün gezmeye çıkamadık. Babam arabayı çalıştırmadı bile.

Teybe bir kaset taktı, camlar buğulandı… biz camlara güneş çizdik.

Hiçbir yere gitmedik. Ama en güzel gezmemiz oydu.

Pazar akşamı ev başka türlü sessizleşirdi.

Unutulan ödev hep o saatte hatırlanırdı.

Defter, delinene kadar silinirdi.

Babam gazetenin son sayfalarını yere serer,

hepimizin ayakkabısını sıraya dizerdi.

Büyükten küçüğe.

Boyardı, fırçalardı… Pazartesiye parlak girelim diye.

Ayakkabılar tek tek parlar, en küçüğü en sona kalırdı.

Ben yatakta o fırça sesini dinlerdim.

Ses kesilince… Pazar biterdi.

Yerine siyah bir Pazartesi gelirdi.

O duvarda artık yalnız bir çivi var.

Şimdi Pazar sabahları o masada iki kişiler.

Annem hâlâ beş yumurta kırıyor. Alışkanlık.

Tavanın dibi artık kimsenin değil.

İki parça ekmek, kenarda, birilerini bekliyor.

Babamın arabası hâlâ her Pazar yıkanıyor.

Arka koltuk artık hep boş.

Hikâyeler kurgudur. Çizimler ve müzik kanala özeldir. Yorumunu YouTube'da bekliyoruz: senin evde nasıldı?