İçeriğe geç
Naylon Kumanda

“Bayrağı asıp içeri gireceğim”: Hamdi’nin 29 Ekim’i

Video, Oynat’a basınca YouTube’dan yüklenir.

  • Yayın: 28 Ekim 2026
  • Süre: 9 dk 14 sn

29 Ekim akşamı. Hamdi’nin tek bir planı var: apartmanın bayrağını asmak, içeri girmek ve fener alayını pencereden izlemek.

Merdivende bir fener dizisi, bakkalın önünde sandalyeler, manavın tezgâhında bir sofra, kocaman bir semaver ve kese kâğıdından fenerler. Hepsi bir “olur”la başlıyor. Köşedeki sayaç her “olur”u sayıyor; saat ilerledikçe bütün sokak kapının önüne taşınıyor.

Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun.

Senin sokağında 29 Ekim akşamı nasıl geçiyor? Sofrasına herkesi çağıran komşuna gönder.

YouTube'da izle

Bu bölümde

  1. 19:30 Nasıl oldu bu?
  2. 17:35 Fener dizisi
  3. 17:50 Sandalyeler
  4. 18:05 Sofra
  5. 18:20 Semaver
  6. 18:35 Alay bizim sokakta
  7. 18:50 Sandalye turu
  8. 19:05 Kâğıt fenerler
  9. 19:30 Alay
Hikâyenin metnini oku

Hamdi’ciğim, içeri gelmiyor musun?

Nasıl oldu bu?

Bir elimde çaydanlık, kolumda kâğıt fenerler, arkamda bütün sokak.

Saat beş buçuktu. Elimde yalnız apartmanın bayrağı vardı.

Kuzum, fener alayı yedi buçukta caddeden geçecekmiş.

Pencereden beraber izleriz.

Bayrağı asayım, içeri girerim.

Merdiveni ben tutarım evladım, sen tak.

Bir adım geri çekilip baktım. İçim ısındı!

Tek işim kalmıştı: içeri girip alayı pencereden izlemek.

Altıya yirmi beş vardı.

Dur, merdiveni kaldırma! Merdivendeyken şunları da asıver.

Olur.

Geçen bayramdan kalma kâğıt fenerler. Bir ucu kapının üstüne.

Bir ucunu kapının üstüne bağladım. Öbür ucu nereye gidecekti?

Öbür ucu sokak lambasına. Lamba da tam bakkalın önünde.

Lamba epey uzakmış teyzeciğim.

Dizi uzun, yetişir! Merdiveni lambanın dibine götürelim, ben tutarım.

Merdiveni lambanın dibine taşıdık. Teyze yine sıkı sıkı tuttu.

Bir düğüm daha at, sağlam olsun. Akşam bu dizi yanacak.

Olur.

Fener dizisi kapıdan lambaya kadar uzandı. Kaldırım bir anda süslendi.

Ay, ne yakıştı! İn bakalım, sana bir çay koydum.

Sağ ol teyzeciğim. Bir yudum alıp içeri girerim.

Bardak dudağıma varmadan bakkalın kapısı açıldı.

Altıya on vardı. Sokak lambası yanmış, fenerler ışıldıyordu.

Hamdi, fenerler dükkânın önüne kadar gelmiş.

Önümüz süslendi, boş kalmasın. Sandalyeleri dışarı çıkaralım.

Olur.

Dükkânda altı sandalye vardı. Hepsini kaldırıma dizdim.

Arka depoda iki tane daha olacak, onları da getiriver.

Olur.

Sekiz sandalye oldu. Kaldırım bir oturma salonuna döndü.

Bizim önümüz hiç bu kadar güzel olmamıştı. Fenerler de çok yakıştı.

İlk sandalye benim! Fenerleri buradan seyrederim.

Teyze sandalyeye kuruldu. Ben hâlâ kapının önündeydim!

Otur Hamdi, sana da bir çay koydum.

Ama ben alayı pencereden izleyeceğim bakkal abi.

İzlersin tabii. Çay soğumasın ama.

Bardağı aldım. Karşı kaldırımda manav sandalyelere bakıyordu.

Altıyı beş geçiyordu. Güneş az önce batmıştı.

Sandalye var da masa yok mu? Tezgâhımı alın!

Tezgâhınızı mı abla? Üstü dolu ama.

Kasaları içeri alırız. Tezgâh sizin.

Olur.

Elma kasası, ayva kasası, mandalina kasası. Hepsini tek tek taşıdım.

Kasalar içeri girdi. Ben hâlâ kaldırımdaydım.

Tezgâhı ikimiz taşırız. Sen o ucundan tut.

Olur.

Tezgâh sandalyelerin önüne oturdu. Kaldırımda uzun bir sofra oldu.

Mutfak örtüm de var, sererim. Sofra dediğin örtüsüz olmaz.

Örtü serildi. Sandalyeler, tezgâh, örtü. Sokak bir ev gibi oldu!

Sofra kurulmuş! Ben de evden kurabiye getireyim.

Kurabiyenin yanına mandalina da koyarız, sofra şenlenir.

Al Hamdi, şu çayı. Tezgâh taşıyan susar.

Sağ olun abla, bir yudum…

Çay dudağıma varmadı. Kasap dükkânının önünden sofraya bakıyordu.

Altıyı yirmi geçiyordu. Sofra kurulmuştu ama bir eksik vardı.

Sofra kurulmuş, çaysız olmaz.

Semaver benden, demlemek senden.

Olur.

Kasabın semaveri dükkândan çıktı. İkimiz zor taşıdık.

Bardaklar teyzeden, demlik benden, gerisi sende.

Bardaklar benden! Yıkamak da senden olsun Hamdi’ciğim.

Olur.

Bardakları yıkadım, sofraya dizdim. Demliği semaverin üstüne oturttum.

Bu akşam içeri girecektim. Şimdi sofranın çaycısıydım.

Bardaklar parlıyor Hamdi’ciğim, ellerine sağlık.

Hamdi, benimki açık olsun.

Benimki tavşan kanı, şekersiz.

Biri açık, biri demli, biri tavşan kanı. Hepsini ezberledim.

Ellerine sağlık. İlk bardak senin hakkın, iç bakalım.

İlk bardak benim mi? Sağ olun, o zaman…

Tam o sırada kaldırımdan biri koşarak geldi.

Yediye yirmi beş vardı.

Hamdi abi! Caddede yol çalışması var!

Alay bu akşam bizim sokaktan geçecek!

Bütün sokak bir anda bana döndü.

Elimdeki çay bardağı havada kaldı.

Bizim sokaktan mı? O zaman karşılamayı da bizim sofra yapar.

Sofra Hamdi’nin. Karşılamayı da o yapar.

Doğru. Çaycı da o, ev sahibi de o.

Karşılamayı da sen yaparsın, değil mi Hamdi?

Olur.

Alaya elli beş dakika vardı.

Küçük apartman sofrası artık bütün mahalleyi ağırlayacaktı.

Mahalleye haber verelim. Herkes evinden bir şey getirsin.

Alay geçerken çocuklar da yürüyecek. Bütün mahalle burada olur.

O zaman sandalye yetmez. Kaldırım dolacak.

Bardak da yetmez. Semaver bir, misafir çok.

Dükkândan bardak getiririm. Sandalyeyi ne yapacağız?

Bütün gözler yine bana çevrildi!

Herkes düşünürken benim çayım semaverin yanında soğuyordu!

Yediye on vardı. Alaya kırk dakika.

Hamdi’ciğim, apartmandan toplasan? Her daireden bir sandalye.

Olur.

Zemin kattan başladım. Sessiz amca kapıyı açtı.

Amca, sandalyenizi alabilir miyim? Alay için.

Hiç konuşmadı. Gülümseyip sandalyesini uzattı.

Birinci kattan bir sandalye daha.

İkinci katta komşumuz renkli kâğıt almaya çıkmıştı.

Hamdi abi, benim sandalyemle minderimi de al!

Olur.

Kollarımda üç sandalye, omzumda bir minder. Kendi katıma vardım.

Kapıdan girdim, balkona çıktım. Nihayet içerideydim!

Geldin mi kuzum? Gelmişken otur, çayın hazır.

Bir oturayım anneciğim. Buradan alay da görünür.

Hamdi, çay bitti, semaver boşaldı.

Git kuzum, sofran seni bekliyor. Ben buradan izlerim.

Sandalyeleri aldım, indim. Çayım balkonda kaldı.

Yediyi beş geçiyordu. Alaya yirmi beş dakika.

Hamdi abi, çocukların feneri yok! Fenersiz mi yürüyecekler?

Fırından kese kâğıdı getirdim, bir deste.

Renkli kâğıt da benden. Kâğıt bizden, fener senden.

Olur.

Kese kâğıdını açtım, renkli kâğıdı içine yapıştırdım. İlk fener oldu.

Makas bende, ben keserim. Sen katla, yapıştır.

Bir çocuk yeşil kâğıdı gösterdi. Gözleri parlıyordu.

Olur.

Yeşil, turuncu, mavi. Her çocuğa bir fener.

Ne güzel oldular! Alayda en çok bizim sokağın fenerleri parlayacak.

Saplarını çubuktan yaparız, uzun olsun.

Çubuklar da hazır, saplarını ben bağlarım.

Fırından taze çay, sıcak sıcak. Al Hamdi.

İki elim de fener dolu ustam!

Çay sofrada soğudu. Sokağın ucunda ışıklar göründü!

Yedi buçuk. Alay sokağa girdi!

Hamdi’ciğim, içeri gelmiyor musun?

Çaylar bitince geliyorum anneciğim!

Çocuklar fenerleriyle alaya katıldı.

Teyzenin fener dizisi yollarını aydınlattı.

Alay bayrağımızın önünden geçerken herkes ayağa kalktı.

Bayramınız kutlu olsun komşular.

Buradan çok güzel görünüyor!

Annem alayı balkondan izliyordu. Ben yine sofrada çay dolduruyordum.

Seneye de bizim sokak karşılar, değil mi Hamdi?

Olur teyzeciğim.

Herkese çay yetişti mi Hamdi?

Herkese yetti. Benimki soğudu ama.

Alayın sonundaki çocuk durdu, fenerini bana uzattı.

Kapıya baktım. Sonra fenere.

…Olur.

Hikâyeler kurgudur. Çizimler ve müzik kanala özeldir. Yorumunu YouTube'da bekliyoruz: senin evde nasıldı?